Paniek...

Vorig jaar was het allemaal nieuw en heel spannend en moest ik voor het eerst in mijn leven mee met een ambulance. Denkend dat ik dit trauma zou hebben verwerkt en te boven zou zijn gekomen, was echter niet het geval. Vandaag een week geleden reed ik het dorp in na een ritje in Woerden en kwam er een ambulance met sirenes mij tegemoet rijden. Het lijkt wel alsof alles op dat moment aan mij voorbij ging in een waas. Ik was aan het rijden in de auto en wilde zo snel mogelijk thuis komen om geen gevaar voor mijzelf of anderen te zijn. Hierbij merkte ik dat mijn handen klam werden, mijn hoofd stil ging staan en dat ik volledige focus had op de weg, maar niet verder kon kijken naar wie ik zou zien of iets dergelijks. Ik merkte dat het alleen maar moeilijker zou worden en erger zou voelen. 

Thuis merkte ik dat ik niet meer wist wat ik moest gaan doen en dat ik moeite had bij alles wat ik deed. Ik wilde gaan schreeuwen, huilen, eten en in elkaar zakken. Ben op de bank gaan zitten, heb mijn hond een bot gegeven en tv aangezet en gaan typen. Wat moet ik hiermee en wat kan ik verder nog? Ik wil dat dit allemaal voorbij is en niet elke keer weer terug gaat komen. Ik merk dat ik last heb van alles en dat het gevoel krijg van toen ik in de ambulance lag alleen toen zonder gevoel en nu met heel veel angst. Ik weet nu wat er komen ging en toen wist ik het niet en leefde ik op adrenaline. Het ging in de ambulance om lichtjes en of ze sirenes aanhadden en ik wist niet hoe we reden vanwege een nieuwe weg.. Hoe kan je daar nu bij stil staan terwijl je weet dat het niet goed gaat in je buik en je blijkbaar al een dag (letterlijk 24 uur) weeën in je lichaam had zitten.. Ik snap het allemaal niet meer en blijkbaar doet het mij weer teveel dan ik zou willen op dit moment.